i am ease supsnerv

One Love Special

Before This Love - Red Chilly And Green Mint

Pairing: Ki x Hae

Writer: ease supsnerv

Rate: PG 13 เนอะ

 

ที่นี่ ฺBoy's Love นะคะ  ถ้าไม่ชอบกดปิดได้เลยค่า ^^;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ด้วยเหตุที่ว่า  วันนี้เป็นวันดี  12.9  วันคิเฮ  เลยลงสเปสักตอนดีกว่า

อย่าหวังอะไรมาก  เพราะมันแค่ขำๆ  สั้นๆ  (แต่ก็จริงจังนะจ๊ะ)

 

แล้วก็  เราลืมบอกไปเนอะ  สเปอันที่แล้ว..ไวท์โรส  กับเรื่องนี้  อยู่ในกลุ่ม Before This Love

คือฟิคพิเศษตอนสั้น  เล่าเรื่องสมัยก่อนของคิบอมดงเฮ  จากเรื่องหลักวันเลิฟ  นั่นเอง

 

พูดมากแล้ว  ไปอ่านกันดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ดงเฮซื้อของอยู่เหรอ"

 

เสียงทุ้มเอ่ยถามผมผ่านสายโทรศัพท์  มันเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อมากในบางครั้ง  เพราะบทคิบอมจะเลือกยากก็ยากมากจนน่ารำคาญ

 

"ใช่  คิบอมจะกินอะไร  จะได้ซื้อเข้าไปให้"

 

ผมบอกรวดเร็ว  วันนี้มีงานที่ชมรมดนตรีทำให้ต้องกลับช้า  ในขณะที่คิบอมอยู่บ้านแต่งรูปสำหรับใช้ในชมรมถ่ายภาพที่เขาอยู่  ผมเลยต้องกลับคนเดียวเสียอย่างงั้น

 

 

"..........................."

 

 

"คิบอม~"  ผมย้ำอีกครั้ง  เมื่อดูท่าว่าไอ้หน้าหล่อคงจะใช้เวลาคิดอีกนาน

 

 

"ไม่รู้จะกินอะไร  ดงเฮเลือกมาให้หน่อยแล้วกัน"

 

 

"เฮ้ย!!  ไม่เอา!!  คิบอมเลือกดิ๊!!"  ตะโกนไปทั้งที่รู้ว่าคิบอมวางสายไปแล้ว  ก็มันน่าหงุดหงิดนี่

 

 

จริงๆมันก็ลงเอยแบบนี้ประจำ  งั้นก็กินเหมือนๆกันแล้วกันนะ  เอาบะหมี่ซองนี่หล่ะ 

 

 

อยากไม่คิดดีนัก  ก็กินอะไรแบบสิ้นคิดๆแล้วกัน  คึคึ

 

 

 

 

 

 

 

ผมเดินขึ้นเนินมาตามถนนสายเล็กที่คุ้นเคย  มาอยู่ที่นี่ได้นานเท่าไหร่แล้วนะ  อืมม  ไม่รู้สิ  เวลามันดูจะผ่านไปเร็วๆ  แต่หากนึกทบทวน  เรื่องของเราที่นี่มันกลับดูยาวนานอย่างประหลาด

 

ประตูรั้วสีขาวที่ผมช่วยคิบอมทาเมื่อวันอาทิตย์แห้งสนิท  เห็นแล้วก็ขำเพราะทำให้นึกถึงตอนเช้าหลังจากทาสีวันนั้น  มันยังไม่แห้งดี  คิบอมก็ดันเผลอจับเข้าเต็มเปา  เลอะชุดนักเรียนด้วยเหอะ  พอผมหัวเราะ  เขาก็ทำหน้างอ  ลากผมให้กลับเข้าบ้านไปช่วยล้าง 

 

 

 

ล้างไปล้างมาอยู่ในห้องน้ำ  อีท่าไหนไม่รู้...  เราสองคนก็ดันโดดเรียนซะอย่างนั้น

 

 

 

 

กำลังคิดว่า...  มันมีอะไรเกิดขึ้นในห้องน้ำกันล่ะสิ

 

 

 

 

 

 

 

ถูกแล้วหล่ะ  ถูกอย่างที่คุณคิด  คึคึ

 

 

 

 

 

 

 

 

คิบอมลื่นล้มก้นจ้ำเบ้า...

 

 

 

 

เล่นเอาเอวเคล็ดจนต้องโทรตามให้พวกฮยอกแจหนีโรงเรียนมาช่วยแบกไปโรงพยาบาล  หมอบอกว่าไม่น่าเชื่อที่วัยรุ่นกำลังโตอย่างคิบอมจะเอวเคล็ดได้มากเหมือนคนแก่ขนาดนี้  แล้วให้หยุดเรียนอาทิตย์นึง

 

ด้วยเหตุนี้  คังอินจึงบอกว่า  จริงๆแล้วคิบอมต้องเป็นฝ่ายรับแหงๆ  เอวเลยเคล็ด

 

 

 

 

จะดีเร๊อ~  ฮ่าๆๆ

 

 

 

 

ผมเดินเข้าบ้านผ่านสวนเล็กๆทางด้านหน้า  กลิ่นกุหลาบขาวที่ปลูกเอาไว้ส่งกลิ่นอ่อนทำให้อดแวะเข้าไปดูดอกงามใกล้ๆไม่ได้  มือบอนก็อยากจะเด็ดดอกแรกแย้มก้านยาวตรงมาสักดอกหนึ่ง  ไม่เป็นไรหรอกน่า  ดอกดกจะตาย  ยิ่งตัดจะได้ยิ่งออกดอกไง

 

 

 

 

"ดงเฮ"

 

ผมสะดุ้งเลยไม่ทันได้เด็ดกุหลาบ  คิบอมชะโงกมาจากชั้นสอง  ตรงระเบียงห้องนอน  ฐานทัพของเจ้าหมอนั่นนั่นหล่ะ  ยิ้มหน้าบานจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว  แก้มยุ้ยเอ๊ย!!

 

 

"หายดีแล้วเหรอ  มายืนตัวงอเท้าระเบียงได้น่ะ"  ตะโกนถามกลับไป

 

คิบอมพยักหน้าท่าทางภูมิใจ  "เดินลงไปข้างล่างก็ได้ด้วย"

 

 

"ครับๆ  เก่งมากกกกกก"  ผมแกล้งลอยหน้าลอยตา  ทำให้เขาหัวเราะออกมาเบาๆ  เราต่างแยกย้าย  โดยที่รู้ว่าเดี๋ยวจะเจอกันอีกในห้องครัว

 

 

 

 

 

 

 

"บะหมี่ซองเหรอ"

 

เสียงคิบอมดังมาจากทางด้านหลัง  ผมกลั้นหัวเราะแล้วปั้นหน้าเฉยหันหลังกลับไป  "ใช่  ก็อยากกินอ่ะ  คิบอมบอกว่ากินอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ"

 

"อืมมม..."

 

เดินช้าๆเพื่อไม่ให้เอวเขยื้อนมาก  ดูน่าสงสารเหมือนกัน  แต่ผมไม่ช่วยหรอกนะ  คิบอมไม่ชอบให้ทำเหมือนเขาอ่อนแอ  ผมรู้

 

 

 

ชามใบโตบรรจุบะหมี่สองซองวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าคิบอม  ผมถือแก้วน้ำแกล้งยืนดื่มแอบมองท่าทางมึนๆนั่น  แล้วก็เสริมแรงอีกหน่อย

 

"คิบอม  ไม่ชอบเหรอ"

 

รีบส่ายหน้าทันที  ทั้งๆที่จริงแล้วคิบอมน่ะไม่ชอบ  ผมจำได้

 

"เปล่า  มันเยอะเกินอ่ะก็เลย...อึ้งๆ  แล้วของดงเฮล่ะ"

 

 

"ของฉันน่ะช่างเถอะ  คิบอมเองนั่นแหละกินได้หรือเปล่า  คือ...คิบอมดู..."  ผมแกล้งทำเสียงปนความรู้สึกเป็นห่วงนิดๆ  อยากจะรู้นักว่าคิบอมจะทำยังไง

 

"เฮ้ย!  ไม่ครับ  กินได้  นี่ไง  น่ากินจะตาย"

 

คึคึคึ  กระวีกระวาดหยิบตะเกียบคีบเส้นเสียคำใหญ่  จะติดคอตายไหมเนี่ย  คิบอมของผม

 

 

 

 

อย่างว่าหล่ะนะ  ผมชอบแกล้งเล็กๆน้อยๆไปเรื่อย  คิบอมหรือใครอื่นก็ไม่รู้หรอก  ใครๆก็คิดว่าผมเรียบร้อย  เฉยๆ

 

แต่ผมก็เรียบร้อยจริงๆนะ  ใช่ไหม

 

 

 

แล้วก็  พอแกล้งเสร็จ  มันจะรู้สึกแบบนี้ทุกทีเลย

 

 

 

 

 

สงสารคิบอมอ่ะ

 

 

 

 

 

 

 

"คิบอมกินช้าๆดิ่"  ผมพูด  แต่เมื่อท่าทางเขาดูจะไม่สนใจ  ผมก็เลยตีมือเบาๆ  "บอกให้กินช้าๆ  จะรีบไปไหน  กินคนเดียวไม่แบ่งเลยนะ"

 

ใบหน้าเข้มเงยมองตาผมแล้ว  จริงๆแล้วคิบอมเวลาอยู่บ้านจะดูสบายๆ  ไม่ค่อยกังวลเรื่องใบหน้าท่าทางเท่าไหร่  ผมเลยเป็นคนเดียวสินะ  ที่จะได้เห็นหน้าเหวอๆแบบนี้

 

"อ้าว  ดงเฮก็กินของตัวเองสิ"

 

"ของฉันก็อยู่นี่ไง"  ผมยกตะเกียบในมือที่หันหลังไปหยิบมาตั้งแต่เห็นคิบอมเริ่มกิน  ชี้ไปในชามบะหมี่หนึ่งเดียวบนโต๊ะนั่น

 

"เฮ้ย!  นี่ของฉัน!!"

 

"คิบอมอย่ามางก  ฉันใส่สองซองลงในชามเดียวเอาไว้กินด้วยกัน"

 

 

มันน่านักนะ  ไอ้เรารึ  ก็คิดไปว่ากินชามเดียวกันคงสนุกดี  แต่เจ้าแก้มยุ้ยนี่ดันลากชามหนีซะงั้น

 

 

"ไม่ได้ๆ  ดงเฮไปทำของตัวเองเหอะ"

 

"ไม่เอา!!"

 

คิบอมทำไหล่ตก  เหมือนลูกหมาโดนดุเลยแหะ 

 

 

 

"ก็ได้  แต่สัญญาก่อนนะ  ว่ากินแล้วต้องไม่โกรธ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"คิบอมไปไกลๆเลย!!!!!!    ไ  ป  ไ  ก  ล  ๆ  เ  ล  ย  !!!!!!!"  ผมตะโกนสุดเสียง  ด้วยความโมโหขั้นสุด

 

"ดงเฮครับ!!  ก็ไหนสัญญาแล้วว่าจะไม่โกรธไงครับ!"

 

 

"ไม่ต้องมาพูดเลย  สัญญามัดมือชกแบบนั้นน่ะ  นายแกล้งฉันใช่ไหม!!!"

 

"แกล้งอะไรล่ะครับ!!  ก็ไม่รู้นี่ว่าดงเฮจะหวังดีกินรวมกัน  ขอโทษจริงๆนะ!!"

 

 

ผมเงยขึ้นจากอ่างล้างหน้า  ใบหน้าในตอนนี้แดงไปหมด  น้ำมูกน้ำตาไหลออกมาจนขี้เหร่ที่สุดเลย  ผมไม่ใช่พวกไม่สนใจภาพลักษณ์แบบคิบอมนะ!! 

 

 

"น่านะครับ  ขอโทษษษษษ  ดีกันเถอะ"

 

"ง่ายไปมั๊ง!!  ทำคนอื่นเขาเผ็ดขนาดนี้  ไม่คิดจะช่วยอะไรนอกจากจะยืนเฉยๆพูดขอโทษๆเรอะ!!"

 

 

คิบอมบ้า!!  อาศัยจังหวะผมหันหลังหยิบตะเกียบใส่พริกป่นลงไปซะเต็มที่  ผมกินเผ็ดไม่ได้ก็น่าจะรู้นี่!!  คนเขาอุตส่าห์ว่าจะนั่งกินกันไปคุยกันไปสบายๆ  แต่ต้องมานั่งร้องไห้ล้างปากแบบเนี๊ย!!  ฮึ่ย!!!!  โกรธอ่ะ!!!!!

 

 

 

 

หมับ!!

 

 

 

แล้วก็นั่นงะ  นอกจากพูดแล้ว  ก็ทำเป็นอยู่แต่แบบนี้น่ะหล่ะ

 

 

 

คิบอมเข้ามากอดจากทางด้านหลัง  ผมทำเป็นดิ้นๆๆ  เพราะยังหงุดหงิดอยู่  แต่เชื่อเถอะ  คิบอมน่ะรู้  ว่าทำยังไงผมจึงจะกลายเป็นเด็กดีในโอวาทของคิบอมได้

 

 

 

 

ริมฝีปากที่ผมคุ้นเคยแต่กลับทำให้หัวใจเต้นเร่าได้ทุกครั้งแตะเบาๆที่หู  ผมย่นคอลงโดยอัตโนมัติแต่ก็เหมือนจะไม่มีผลในการทำให้ช่วยหนีห่างจากคิบอมได้เลย  เขาจูบเบาๆไล่ไปที่ต้นคอ  มือข้างหนึ่งก็ยกขึ้นจับคางผมให้เงยขึ้นตามที่เขาต้องการ

 

"ดงเฮ  ดีกันนะครับ  ไม่ตั้งใจจะทำให้เป็นแบบนี้เลยนะ"

 

เพราะแบบนี้  เลยต้องยอมเลยตามเลยให้เขาหอมแก้มเอาง่ายๆ  นอกจากจะเผ็ดที่ปากจนร้อนไปหมดแล้ว  ใบหน้าก็ร้อนตามไปด้วยอีกในคราวนี้  มือหนาออกแรง  ผมก็ถูกจับหมุนตัวให้เผชิญหน้ากับลูกหมาหน้าจ๋อยที่กลายร่างเป็นคนเจ้าเล่ห์

 

 

"ไหนดูสิ  เผ็ดร้อนขนาดไหนถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอ๊ยยยยยยยยยย!!!!! 

 

ไปอมลูกอมมิ้นท์มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อื้อออ~ !"

 

"อืมม  ไม่เห็นเผ็ดเลย" 

 

คิบอมยอมปล่อยผมในที่สุด  แต่ริมฝีปากนั่นก็ยังคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มไม่ได้ห่างไปสักนิด 

 

"มีแต่รสหอมๆ  หวานๆ"

 

 

"ก็นั่นมันลูกอมมิ้นท์  ไม่หวานไม่หอมได้ไง"

 

 

คิบอมยิ้มตาหยี  ยิ้มอารมณ์ดีที่เห็นแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้  ผมก็โง่ไม่ได้รู้ตัวเล้ยยยยย  ว่าจะเกิดอะไรต่อไป

 

 

"งั้นมาทำแบบไม่มีลูกอมมิ้นท์ดีกว่า"

 

จัดแจงคายลูกอมลงถังเรียบร้อย  เออ  ให้มันได้อย่างงี้  แถมไม่รอให้ผมออกเสียง  แค่อ้าปาก  ลิ้นร้อนนั่นก็แทรกเข้ามาอีกแล้ว 

 

ยังมีกลิ่นมิ้นท์หลงเหลืออยู่  แต่มันก็เจือจางเหลือเกิน

 

 

 

 

ในหัวสมองขาวโพลน  ผมหลงไปกับสัมผัสอุ่นของคิบอมอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ดงเฮ...   อืมมมม  ไปที่.....โซฟากัน....."

 

 

 

ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองตอบอะไรออกไปหรือเปล่า  มันมึนๆงงๆ  รู้ตัวอีกทีก็...

 

 

 

 

 

 

ก็...นอนอยู่บนโซฟา  แถมไม่มีความรู้สึกเผ็ดในปากอีกแล้วด้วย

 

 

 

 

"คิบอม... อ่ะ...  อือออ   อะ...เอวเคล็ด.....ฮืมมมม  ไม่ใช่เหรอไง!!  เดี๋ยวเซ่!!!!"

 

 

คิบอมเงยหน้าขึ้นจากแผ่นอกของผม  แววตาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมองนิ่งๆ

 

"มาพูดอะไรเอาตอนนี้ล่ะครับ"

 

 

เออ  นั่นน่ะสิ  ผมก็อึ้งเหมือนกัน  ร่างกายเปลือยเปล่าร้อนรุ่มขนาดนี้แล้วเพิ่งจะมานึกออก

 

 

"แต่..."

 

ยังไม่ทันได้พูดอะไร  คิบอมก็ขยับเข้ามากระซิบบางอย่างที่ข้างหู  "ดงเฮก็ทำให้หน่อยสิครับ" 

 

 

คิบอมยิ้มกว้างดันตัวลุกขึ้นนั่ง  กระตือรือร้นเหลือเกินที่จะดึงผมให้ลุกขึ้นนั่งตามเพื่อตัวเองจะได้นอนลงแทนที่  ผมเองก็ไม่ยอม  ฝืนตัวนอนอยู่แบบนั้น

 

 

 

 

 

จนเจ้าแก้มยุ้ยนั่นใช้มุกเดิมกับผม

 

 

"ไม่ได้กอดมาหลายวันแล้วนะครับ  ดงเฮไม่สงสารเหรอ"

 

 

อ้อนเป็นลูกหมาหงอยเชียวนะ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมบอกแล้วใช่ไหม  ผมน่ะชอบแกล้งคิบอม

 

 

แต่พอแกล้งเสร็จแล้ว  ก็ดันเกิดสงสาร  เป็นแบบนี้ทุกที  เฮ้ออออ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เย็นวันต่อมา  ผมก็ยังต้องกลับบ้านคนเดียวอยู่ดี  งานชมรมดนตรีไม่เคยจบสิ้น  วันหยุดก็ไม่ละเว้นเล้ยยย 

 

ฮ้าววววววววววว  ง่วงนอนจัง

 

 

"ฮัลโหลคิบอม  ซื้อข้าวเย็นอยู่  จะกินอะไรหรือเปล่า"

 

"ดงเฮเลือกให้หน่อยแล้วกัน"

 

 

เออ  ทุกที  แต่บอกก่อนเลยว่าคราวนี้ผมไม่ซื้อบะหมี่ซองอีกแน่ๆ

 

"โอเค  เดี๋ยวเลือกให้  งั้นแค่นี้นะ"

 

"เดี๋ยวๆ"  คิบอมรีบพูด  กลัวผมจะตัดสาย

 

 

"หือ  อะไร"

 

"ซื้อลูกอมมิ้นท์มาฝากด้วยนะครับ"

 

 

 

 

 

ให้มันได้อย่างนี้สิ  ไอ้แก้มยุ้ย!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบเถอะ

 

5555+  ซะอย่างงั้นเนอะไอ้เรื่องนี้  เขียนแล้วมันชุ่มชื่นหัวใจ  (ไม่เหมือนเรื่องหลักเลย  เครียด  )