i am ease supsnerv

Fic KiHae : Oblivion  รักเลือนของคุณชายวายร้าย 

ตอนที่ 2

ที่นี่มีแต่ Boy's Love นะคะ  ถ้าไม่ใช่แนว  กดปิดเลยค่ะ ^^

Writer : ease supsnerv

สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุด  ท้องฟ้าฉ่ำน้ำค่อยลดแสงสว่างลงทุกที

ร่างเล็กนอนอยู่บนเบาะคนขับที่ถูกปรับเอน  กระพริบตาเบาๆสองสามที  ก่อนจะยืดตัวตรงลุกขึ้นมานั่งรวดเร็ว  ดงเฮมองไปรอบรถ  เห็นกุญแจที่เขาฉวยมาจากฮยอกแจยังคงเสียบคาไว้  แอร์เย็นฉ่ำ  แต่ไม่มีใครอื่นนอกจากตัวเขา  หัวใจเต้นรัวแต่ก็ถูกสะกดให้แน่นิ่งลงอีกครั้ง  มีเพียงไม่กี่คนที่จะทำให้ดงเฮรู้สึกแบบนี้ได้  ความหวาดหวั่นที่ไม่เข้าใจถึงความหมายของมัน  ไม่รู้ว่าทำไม

เสียงทุ้มที่ดังกลบความมืดมิดก่อนที่ดงเฮจะหมดสติไปยังคงตราตรึง  "คิม  คิบอม"  ชื่อที่ตอนนี้ดงเฮอยากจะลืมไปให้ได้ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทาง  กับทั้งกลิ่นบุหรี่มีเจือความเย็นชาของมิ้นท์นั้นด้วย

เขาเร่งเครื่องยนต์  กดปุ่มกระจกลง  แล้วคว้าสูทสีดำสนิทที่คลุมร่างตนเองเอาไว้อย่างเรียบร้อยโยนออกไปนอกรถ  ทิ้งให้จมอยู่ใต้หยดฝนและน้ำที่เจิ่งนองทั่วพื้น

หวังใจว่าจะช่วยให้รู้สึกปลอดโปร่งอีกครั้ง  ลืมเรื่องบ้าๆทั้งหมดนี้ไปให้ได้

"ฮยอกแจ  ดงเฮโทรมาหรือเปล่าลูก"  คุณแม่หุ่นฟิตของฮยอกแจถามขึ้นในขณะที่เขาคว้าแก้วนมขึ้นดื่มรวดเร็ว  ทำให้ต้องส่ายหน้าทั้งที่ยังเงยซดน้ำสีขาวขุ่นในแก้ว

มือเรียววางแก้วเปล่าลงแล้วหยิบขนมปังอีกหนึ่งคู่ติดมือไป  หันมาบอกคุณแม่ตนเองด้วยยิ้มใส  "ไม่ได้โทรเลยครับแม่  โทรไปก็ไม่ยอมรับ  แต่ผมเช็คกับคุณจินซางแล้วเห็นบอกว่าดงเฮกลับถึงคอนโดตั้งแต่ค่ำๆ"

คุณแม่ยิ้มตอบความเอาใจใส่ของลูกชายตนเองที่กำลังหันหลังให้วิ่งออกไปทางประตูรั้วตรงที่มีรถมาจอดรออยู่หน้าบ้าน  ก่อนจะหันกลับไปทางเสียงฝีเท้าของลูกชายอีกคนที่เพิ่งลงมาจากชั้นบน

ฮยอกแจกระโดดข้ามรั้วต้นไม้เตี้ยๆแทนที่จะวิ่งอ้อมไปทางประตูรั้วหน้าบ้าน  พุ่งตรงไปยังรถราคาแพงสีขาวเป็นเงาปลาบที่จอดเลยประตูไปเป็นปกติ  เขาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้วลอดตัวเข้าไปนั่งพร้อมยิ้มเผล่

"รอนานหรือยัง" 

ซีวอนที่นั่งพิงเบาะค่อยขยับปรือดวงตาขึ้น  มุมปากแต้มยิ้มบางๆแล้วหันมาทางเด็กหนุ่มที่สว่างไสวปานแสงอาทิตย์ยามเช้า  ฮยอกแจยื่นขนมปังที่คว้ามาด้วยให้  แต่เขากลับเอียงใบหน้าเข้มนั้นหลบแล้วเขยิบเลยเข้าไปชิมริมฝีปากสีสดนั้นแทน  จูบแผ่วเบาที่ชวนให้ใจเต้นตึก  ซีวอนขยับช้าๆทำให้ฮยอกแจตอบรับเป็นอย่างดี

"โตจนป่านนี้แล้วยังดื่มนมอยู่อีก"

ร่างสูงถามที่ข้างหูเบาๆหลังจากปล่อยริมฝีปากบางให้เป็นอิสระ  กลิ่นหอมอ่อนๆชวนให้รู้สึกสดชื่นได้ทุกครั้งที่ลิ้มลอง

"ไม่ได้สูงเหมือนนายนี่"  ฮยอกแจพูดทั้งผลักซีวอนให้ออกห่าง  อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆแต่ก็ยอมตามว่าง่าย  นั่นเป็นเพราะ...

เรียววุคเปิดประตูรถตอนหลังตามเข้ามา  ดวงตาโตเป็นประกายปรายมองพี่ชายสองคนผ่านกระจกมองหลัง  ก่อนจะหันกลับไปจ้องนิ่งที่ฝั่งคนขับอยู่ครู่ใหญ่  คิ้วเรียวขมวดน้อยๆพอให้รู้ว่าไม่ชอบใจนัก

"เรียววุคตื่นสายนะ  กินอะไรยัง  เอาขนมปังไหม"  ฮยอกแจถามน้อง  กลบเกลื่อนโน่นนี่ด้วยหวังไม่ให้รู้เรื่องราว

เรียววุคปรับสีหน้ามองพี่ชายตนเอง  ก้มลงมองขนมปังที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยตามแรงมือที่ถือมันเอาไว้  เขาส่ายหน้าน้อยๆแล้วตอบปฏิเสธเบาๆ

แดดอ่อนลอดลงมาตามแนวไม้ใหญ่ที่ปลูกรายเรียงสองข้างทาง  ถนนสายแคบที่ถูกตัดตรงเข้าสู่โรงเรียนมัธยมชายล้วนที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั้งในด้านการเรียนการสอนและราคาค่าเล่าเรียนสุดแพง  ฮยอกแจชอบมองเวลาที่แดดกระทบพื้นเป็นวงถูกบดบังด้วยเงารถที่ขยับเคลื่อน  เช่นเดียวกับที่เงานั้นทอดลงบนแขนสองข้างของเขา  ยามแบมือเหมือนเงานั้นเป็นสมบัติติดตัว  แต่เพียงเสี้ยววินาที  มันก็เคลื่อนหายกลายเป็นอื่น

ซีวอนเลี้ยวรถผ่านเข้าประตูรั้วสูง  โรงเรียนของผู้มีอภิสิทธิ์ชนที่ยอมให้เด็กมัธยมปลายขับรถได้  แต่รถหรูกว่าก็ย่อมเป็นจุดสนใจมากกว่า

เมื่อเสียงเครื่องดับลง  ฮยอกแจก้าวลงจากรถพร้อมกับน้องชายที่เปิดประตูตามออกมา  นักเรียนหลายคนทั้งที่เดินเข้าตึกเรียนหรือกระทั่งซ้อมกีฬาต่างก็หันมอง  การเป็นจุดสนใจดูจะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับพวกเขาไปเสียแล้ว

ไม่นาน  เสียงเครื่องรถที่คุ้นเคยหูอีกคันก็จอดเทียบข้างๆ

เรียววุคไม่ได้สนใจ  เดินฝ่าสายตาคนอื่นๆเข้าตึกเรียนไปแล้ว  แต่ฮยอกแจยังคงระบายยิ้มเดินตรงไปที่ประตูฝั่งคนขับรถสีดำอีกคันที่เพิ่งเข้ามาจอด 

"ไงไอ้ตัวดี  โผล่มาได้แล้วเหรอ"

ดงเฮเปิดประตูออกเงยหน้าขึ้นมองฮยอกแจ  ส่งสายตาไม่รู้ไม่ชี้พร้อมกับส่งกุญแจรถคืนให้  หลังจากที่เขาขโมยหนีไปตั้งแต่เมื่อวาน  พลอยทำให้วันนี้ซีวอนต้องรับหน้าที่รับฮยอกแจกับเรียววุคมาโรงเรียน

ฮยอกแจจับทั้งมือเล็กที่ยังมีกุญแจถือติดอยู่  แววตาปนยิ้มมองอย่างพิจารณาว่าน้องชายของเขามีร่องรอยของความกังวลใจหรือไม่ 

"โอเคดี" 

ดงเฮตอบคำถามที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมานั้น  แล้วเคลื่อนตัวเข้าไปกอดฮยอกแจหลวมๆเพื่อยืนยันคำพูดตนเอง  แม้ในใจจะยังคงมีหมอกมัวจางๆก็ตามที

และทันทีที่ฮยอกแจปล่อยน้อง  ทุกอย่างก็จะกลายเป็นภาพเดิมที่เขาต้องจำใจมอง 

ซีวอนเข้าแทนที่ตำแหน่งนั้น  แขนหนาโอบเอวบางของดงเฮด้วยความเคยชิน  ซ้ำยังจูบเบาๆที่ขมับ  ดงเฮไม่มีรอยยิ้มกับสัมผัสแสดงความผูกพันของซีวอนด้วยว่าชินชา  เงยใบหน้าเนียนขึ้นตอบคำถามเดิมๆของร่างสูงที่ชักชวนทานข้าวเช้าด้วยทุกวันเป็นปกติประจำ

เหมือนเงาบางที่ทอทาบบนฝ่ามือ  เพียงเสี้ยววินาทีที่ผ่านผัน  สิ่งนั้นที่ไขว่คว้าไม่เคยได้มาเป็นครอบครอง

ไม่ใช่ว่าไม่รู้  แต่หัวใจมันไม่ได้สร้างกันขึ้นมาง่ายๆ  จะได้เลือกรักใครก็ได้ตามใจ

แม้ผูกพันเท่าไหร่  แต่ใจมันยังคงเป็นดังเดิม  ตักตวงออกไม่ไก้  เฉกเช่นที่มันไม่เคยถูกเติมให้เต็ม

คุณจินซางโทรบอกคุณหนูดงเฮตั้งแต่ก่อนหมดคาบบ่ายว่าวันนี้คุณพ่อของดงเฮจะกลับมาเกาหลีช่วงเย็นๆแล้วจะจับตั๋วบินเที่ยวดึกไปต่ออีกประเทศ  พูดง่ายๆว่ายอมเสียเงินเพื่อจะมาเจอหน้าลูกชายคนเดียวแค่ไม่กี่ชั่วโมง  ฮยอกแจที่นั่งเรียนอยู่ห้องเดียวกันและโต๊ะติดกันกับดงเฮจึงรู้เรื่องทั้งหมดด้วยเป็นธรรมดา  ดงเฮอาจจะต้องเก็บเรื่องๆหลายๆอย่างเอาไว้เงียบๆ  แต่พี่ชายที่อายุมากกว่าไม่กี่เดือนผู้เปรียบเสมือนเพื่อนรักคนเดียวที่เขามีก็เป็นดั่งที่พักพิงที่เขาเล่าได้ทุกอย่างด้วยเชื่อมั่นในกันละกัน

ส่วนเรื่องของซีวอนนั้น  อยู่นอกเหนือจากนี้

เสียงออดบอกหมดเวลาเรียนไม่ได้ทำให้ตื่นเต้นสักเท่าไหร่  เพราะตลอดชั่วโมงที่อาจารย์พูดเรื่องนั้นนี้  ดงเฮก็แทบไม่ได้ฟังอยู่แล้ว  และคงไม่มีใครกล้าจะสนใจด้วยซ้ำว่าเขาอยากหรือไม่อยากฟัง  นักเรียนอื่นๆทยอยออกจากห้องพร้อมกับเสียงพูดคุยที่เซ็งแซ่มากขึ้นทุกที

สองพี่น้องเก็บของเรียบร้อยก็เดินออกสู่ทางเดินปูกระเบื้องสีขาวสะอาดเป็นเงา  สายตาหลายคู่หยุดชะงักมองมายังดงเฮและฮยอกแจ  ก่อนจะขยับให้ทั้งสองเดินผ่านไปได้อย่างสะดวก

โรงเรียนชายล้วนก็ไม่ต่างอะไรกับเมืองที่แห้งแล้ง  ส่วนสิ่งที่จะปลอบโยนหัวใจนั้นก็ดันอยู่สูงส่งเสียดฟ้า

ฮยอกแจ  สดใสเหมือนแสงตะวัน

ส่วนดงเฮนั้น  ก็คงเหมือนยามเช้าอันแสนเศร้า ณ ที่ปลายฟ้าบรรจบท้องทะเล

ซีวอนโผล่หน้าออกมาจากห้องคณะกรรมการนักเรียนที่อยู่ตรงสุดทางเดิน  ใบหน้าสุขุมหล่อเหลาดั่งเจ้าชายมองตรงมาที่ดงเฮ  "รู้เรื่องคุณดงฮวานแล้วใช่ไหม"

ดงเฮพยักหน้าตอบเมื่อถูกถามถึงผู้เป็นพ่อของตน  ก่อนคำถามที่สองจะตามมา  ร่างเล็กก็ถูกดึงจากพี่ชายไปอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าชายเสียแล้ว

"งั้นกลับเลยหรือเปล่า"

ดงเฮหันมามองฮยอกแจ  "ไปด้วยกันไหม"

"ไม่ดีกว่า  คุณลุงมาแป๊บเดียว  ฉันไปกวนเปล่าๆ"

ซีวอนลูบผมดงเฮเบาๆ  "งั้นเดี๋ยวผมไปส่งดงเฮที่บ้าน  แต่...อืม...ดงเฮตัวร้อนๆหรือเปล่า"

ใบหน้าขาวมองตอบด้วยดวงตาเรียบ  ส่ายหน้าหน่ายๆแล้วบอกลาฮยอกแจ

"ไปก่อนนะ  เจอกันพรุ่งนี้"

ฮยอกแจตบบ่าน้องชายเบาๆ  พยายามยิ่งที่จะฝืนยิ้มให้อย่างยากเย็น  ส่วนสำหรับซีวอนนั้น  ฮยอกแจไม่กล้าแม้จะเหลือบสายตามอง  ไม่ต้องการเห็นแววตานั้น

ดงเฮยอมปล่อยตัวให้ซีวอนโอบบ่านำเดินไปตามทาง  ไม่หันหลังกลับไปมองพี่ชายด้วยทั้งไม่อยากจะเห็นแววตาบางอย่าง  และไม่ต้องการให้ฮยอกแจรู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแอ

ไม่ใช่ว่าดงเฮไม่รู้อะไร  แต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจมากกว่า  ต่อให้ต้องการอนาคตแบบไหน  ยังไงเขาก็ต้องยืนอยู่ตรงที่นี้อยู่ดี

ดงเฮต้องมีซีวอนเคียงข้าง...  มันถูกกำหนดไปแล้ว

ต่อให้ลับหลังจะเป็นเช่นไร  หัวใจที่แท้จริงจะคิดแบบไหน  ข้างกายของดงเฮก็ต้องเป็นซีวอน 

และคนที่ซีวอนจะให้ยืนในตำแหน่งที่หนึ่ง  ก็ต้องเป็นดงเฮเท่านั้น

หากไม่มีธุระจำเป็น  ดงเฮก็แทบจะไม่ได้เหยียบเข้าบ้านนี้เลยสักครั้ง  บ้านหลังใหญ่ตกแต่งแบบตะวันออกดูสุขุมเยือกเย็น  แต่หากต้องอยู่เพียงลำพัง  สถานที่นี้จะกลายเป็นความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ

คนงานในบ้านที่ดงเฮคุ้นหน้าแต่ไม่รู้จักชื่อ  รีบเดินเข้ามาเปิดประตูและโค้งร่างทักทายนายน้อยที่มาให้เห็นเพียงนานครั้ง  ร่างเล็กรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยแต่ก็ยิ้มจางๆเพื่อทักทายแล้วก้าวเข้าไปด้านใน  ซีวอนเดินตามติดในฐานะแขกของบ้าน

ตั้งแต่ดงเฮจำความได้รางๆ  สมัยประถมต้นๆ  คุณอา  พ่อของพี่อิทึก  ฮยอกแจ  และเรียววุคก็รับเขาไปอยู่ด้วยแล้ว  บ้านนี้เงียบเหงาเกินไปเป็นเหตุผลที่คุณอาบอกกับคุณพ่อเพื่อพาเขาออกจากบ้านนี้  คุณพ่อทำงานหนัก  มีธุรกิจหลากหลายในต่างประเทศหลายที่  จึงไม่มีเวลาแวะกลับมาดูเขา  เดือนละครั้งก็ถือว่ามากแล้วสำหรับนักธุรกิจอย่างคุณพ่อ

จนเขาโตขึ้นมาอีกหน่อย  ดงเฮแอบเอาเงินเก็บตัวเองไปซื้อคอนโด  ซึ่งสุดท้ายก็ถูกคุณพ่อรู้เข้าอยู่ดี  มันเป็นอีกสถานที่ที่ดงเฮเรียกได้ว่าเป็นที่ของเขา  บางเวลา  จิตใจมันว้าวุ่นจนสงบลงไม่ไหว    เขาก็จะหนีไปที่นั่น  คุณพ่อไม่ว่าอะไรอีกแต่ขอให้มีคนที่บ้านไปคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ  แต่ถึงอย่างนั้น  คุณอาทั้งสองก็ยังไม่ยอม  ยืนยันว่าบ้านที่จะต้องอยู่อาศัยต้องไม่ใช่บ้านที่ต้องอยู่เพียงลำพัง  ดงเฮจึงกลายเป็นคนสองบ้าน  เทียวไปเทียวมาตามแต่สะดวก

โถงทางเดินยาวรับผนังสีเข้มขรึม  ฝั่งหนึ่งถูกเปิดออกโล่งให้มองเห็นสวนสีเขียวที่ประดับด้วยไม้ดอกสีขาวล้วนยังงดงาม  คุณพ่อรักสวนนี้มาก  รักดอกไม้ทุกดอก  ถึงขนาดกำชับให้คนสวนคอยดูแลอย่างดี  จนบางครั้งเด็กน้อยอย่างเขาก็อดคิดไม่ได้ว่าไม้งามนั้นสำคัญกว่าลูกอย่างเขา

ความคิดแบบเด็กๆ  คุณพ่อพูดแบบนี้บ่อยๆ  บอกว่าดงเฮต้องเป็นผู้ใหญ่  ต้องเป็นเด็กดี  และต้องทำทุกอย่างที่พ่อพูดโดยไม่มีเงื่อนไข

ทั้งเรื่องคุณแม่  เรื่องการฝึกซ้อมฝึกฝนที่บ้านคุณอา  และเรื่องของซีวอน

ประตูขวามือตรงปลายทางเดินเปิดอ้าออกทันทีโดยมือที่มีร่องรอยเหี่ยวย่นของหญิงชราผู้เป็นหัวหน้าแม่บ้าน  อาจจะเป็นคนเดียวในบ้านนี้เสียด้วยซ้ำที่ดงเฮรู้จักชื่อ

"คุณซุนฮี"

"คุณหนูดงเฮ!!  ไม่ได้เจอเสียนานเชียวค่ะ"  หญิงชราแก่ลงไปมาก  ผมสีดอกเลาอ่อนลงทุกครั้งที่ได้พบหน้า  "คุณดงฮวานอยู่ด้านในแล้ว  คุณหนูรีบเขาไปเถอะค่ะ"  เธอบีบมือของดงเฮที่เอื้อมจับแขนของเธอไว้แผ่วเบาเพื่อแสดงความรักและเอ็นดูที่มีให้คุณหนูของบ้านคนนี้ไม่เคยเสื่อมคลาย  แต่ไอร้อนผ่าวบนผิวขาวสนิทนั่นก็ทำให้ต้องสงสัย

"คุณหนู..."

ดงเฮหรี่ตาลงด้วยรอยยิ้ม  ซุนฮีจึงไม่พูดอะไรออกมาอีก

"คุณซีวอน  สวัสดีค่ะ"  เธอค้อมตัวให้กับคุณหนูอีกคน  "คุณพ่อคุณแม่ของคุณซีวอนก็อยู่ด้านในแล้วค่ะ"

ดงฮวานเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่  ผิวเข้มรับกับใบหน้าคมที่ดูทั้งใจดีและดุดัน  เขาแย้มยิ้มยามที่เห็นลูกชายคนเดียวที่มีใบหน้าหวานชวนมองก้าวเท้าเข้ามา  พร้อมพยักหน้าเบาๆในเชิงเรียกให้ดงเฮเข้ามานั่งใกล้ๆ

ดงเฮโค้งให้กับคุณพ่อและคุณแม่ของซีวอนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งแขกของบ้าน  ก่อนจะขยับไปนั่งใกล้ๆดงฮวาน  ดวงตาระบายยิ้มออกหน้า  แต่ก็ยังคงทิ้งระยะห่างไม่จาบจ้วงยามที่รู้ว่าคุณพ่อยังคงมีแขกที่จะต้องพูดจา

ซีวอนทักทายคุณดงฮวาน  แล้วเดินไปนั่งต่อจากพ่อและแม่ของตนเอง  แม้ไม่ต้องการจะพบ  แต่ก็หนีกันไม่พ้นอยู่ดี

"ซีวอน  สบายดีหรือ"  ดงฮวานเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มของผู้ใหญ่ใจดี  "ลูกชายของฉันทำให้เธอเหนื่อยหรือเปล่า"

"ไม่เลยครับ" 

คุณพ่อคุณแม่ของซีวอนยิ้มกว้าง  ลูกชายผู้เพียบพร้อมนั้นไม่เคยปริปากพูดจาออกนอกเรื่องที่พ่อแม่วางไว้สักครั้ง  เป็นที่ภูมิใจว่าจะไม่มีทางทำให้ผิดหวัง

"คุณดงฮวานวางใจเถอะครับ  ไม่ใช่ว่าแค่ซีวอนเท่านั้น  แต่เราทั้งครอบครัว  พร้อมที่จะมอบความภักดีให้คุณ  ไม่แพ้พวก..."

"ผมเชื่อคุณ" 

ดงฮวานพูดตัดบทก่อนที่คุณยองมิน  พ่อของซีวอนจะเอ่ยจบ  ดวงตาที่มีรอยยิ้มนั้นหันมองลูกชายที่นั่งเคียงข้าง  

"วันนี้ผมมีเวลาน้อย  เราไว้คุยกันต่อวันหลัง"

คำพูดสั้นง่ายที่เหมือนเป็นประกาศิตให้ทุกคนต้องเคารพเชื่อฟัง  ครอบครัวของซีวอนจึงขอตัวกลับหลังจากนั้น

ดงฮวานเปรียบเหมือนประมุขของตระกูล  ครอบครัวเก่าแก่ที่สืบทอดธรรมเนียมต่อมาจากต้นตระกูลผู้ล่วงลับ  วันเวลาผ่านไป  บางสิ่งถูกเปลี่ยนแปลง 

ผู้ที่เคยถือคำมั่นสัญญานั้นต้องลาหาย  ถูกแทนที่  อดีตที่ถูกกำจัด  หลับใหลไม่หวนคืน

ดงฮวานยังยืนยันในความต้องการพันธมิตรที่มั่นคงและเชื่อมั่นได้เพื่อสนับสนุนกิจการงานที่ตอนนี้มากมายจนนับไม่หมด  รอยบาดหมางที่เคยมีในอดีตทำให้ตระกูลที่เคยผูกพันกันด้วยพันธะนั้นเป็นอันต้องร้างห่างไกล  ถูกแทนที่ด้วยคนใหม่มากหน้าที่เสนอตัวมาให้เลือกไม่หวาดไม่ไหว  และหนึ่งเดียวผู้ถูกเลือกนั้นก็คือครอบครัวของซีวอน

ข้างกายของดงเฮจึงถูกกำหนดตั้งแต่นั้นว่าต้องเป็น   ชเว  ซีวอน

คุณพ่อพูดเสมอว่า  ให้ลืมมันไปซะ  เรื่องที่เอ่ยถามซ้ำไปมาไม่ได้คำตอบ  ให้ลืมมันไปซะ

เวลาผ่าน  เด็กน้อยวันนั้นที่เติบโตจนเป็นเด็กหนุ่มในวันนี้จึงได้เรียนรู้ถึงคำว่าเชื่อฟัง  ทุกอย่างที่พ่อแนะ  มันหมายถึงคำสั่งที่ต้องทำตาม  แม้กระทั่งบังคับใจให้เลือกและลืมก็ตาม

เพียงกอดเดียวที่ดงเฮได้รับหลังจากที่ซีวอนเดินออกจากห้องรับรองแขก  ความลับที่พยายามซ่อนก็ถูกเปิดเผย  อาการไข้ของดงเฮหนักขึ้นทุกนาทีจนแก้มเนียนแดงเรื่อ  คุณดงฮวานสั่งว่าจะพาดงเฮไปที่โรงพยาบาลก่อนที่จะไปสนามบิน  หากจะมีเวลาอยู่ด้วยกันน้อย  ให้อยู่ในที่ลำบากก็ยังดีกว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย

ร่างเล็กเอียงศีรษะซบไหล่กว้างของพ่อที่อบอุ่นจนดึงเอาสติที่มีหลับไปในห้วงนิทราเพียงเวลาสั้นๆ  รถจอดที่โรงพยาบาล  ดงเฮถูกปลุกให้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

ดงฮวานจับมือร้อนผ่าวของลูกชายเดินนำหน้าเข้าไปในโรงพยาบาลที่ครอบครัวมาใช้บริการเป็นประจำ  ผู้อำนวยการของที่นี่เป็นคนเก่าแก่ที่รู้จักกันมานานและเชื่อในฝีมือการรักษาได้  พนักงานต้อนรับแจ้งว่าท่านผู้อำนวยการคนนี้จะมาดูแลอาการด้วยตนเอง  ให้ทั้งสองนั่งรอสักครู่

ดงเฮยังคงนั่งชิดติดบิดาไม่ห่าง  แขนเล็กกอดคล้องแขนของดงฮวานแน่นเหมือนไม่ต้องการให้ห่างไปไหน  ชายในวัยกลางคนหัวเราะในลำคอเบาๆพร้อมทั้งลูบหัวเด็กน้อยในสายตาของเขาด้วยความอ่อนโยน

"ถ้าคุณลุงมาตรวจ  ดงเฮอย่างอแงนะลูก  พ่อจะไปธุระหน่อยตรงนี้สักหน่อย  ถ้าดงเฮเสร็จก่อนก็รอพ่อที่นี่นะ"

ดงเฮพยักหน้าตอบรับพร้อมรับจูบที่หน้าผาก

จากระเบียงทางเดินวนวงกลมของชั้นพักของแพทย์ประจำโรงพยาบาล  จะมองเห็นพื้นที่ส่วนรับรองและส่วนวีไอพีด้านล่างได้อย่างชัดเจน  ชายหนุ่มผิวเข้มผู้สลัดคราบสีดำสนิททิ้งจนหมดสิ้นจึงกอดอกทอดสายตามองอย่างใจเย็น

อาชีพแพทย์ในชุดสีขาวสะอาดดูขัดกับภาพลักษณ์หนุ่มขวางโลกของเขา  เพื่อนนักเรียนแพทย์รุ่นเดียวกันที่สนิทกันมักพูดเสมอว่าเขาน่าจะเลือกมาผิดทาง  เปลือกนอกนั้น  หนาบางเพียงไรใครจะรู้

"คิบอม"

เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้ผู้ถูกเรียกกระตุกยิ้มมุมปาก  เสียงของคุณอาดงฮวานในความทรงจำของเขาไม่ได้แก่ขนาดนี้  เวลานั้นช่างโหดร้าย  จึงได้พรากทุกอย่างให้เปลี่ยนแปลงไป

"คุณอาดงฮวาน" 

คิบอมยืดตัวขึ้นตรงแล้วหันมาสบตากับดงฮวานด้วยท่าทีที่ไม่แปลกใจนัก  จะว่าไปเขาก็รู้อยู่แล้วว่าดงฮวานจะต้องมาหาเขาในเร็ววันอย่างแน่นอน  ผู้ทรงอิทธิพลขนาดนี้จะไม่รู้ความเคลื่อนไหวรอบตัวเลยก็แปลก

"ไม่เจอกันนานเท่าไหร่แล้วนะ"

ชายผู้มีอายุมากกว่าเดินเข้าไปใกล้ระเบียง  สองแขนที่ยังเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเท้าที่ราวระเบียงและทอดสายตามองจากจุดนั้น 

"ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปได้ไม่เท่าไหร่เท่านั้น  แต่เธอก็กลายเป็นหมอไปเสียแล้ว"

คิบอมหัวเราะเบาๆ  พิงหลังกับราวระเบียงนั้นด้วย  "เป็นหมอก็จริง  แต่นิสัยไม่ค่อยจะดีนักหรอกนะครับ"

ดงฮวานมองเข้าไปในแววตาหลานชายเหมือนล่วงรู้อะไรมากกว่านั้น

"หึ  เธอน่ะเหรอ"

ชายหนุ่มยกยิ้มอีกครั้งเมื่อมั่นใจว่าดงฮวานคงไม่เชื่อถือนัก

"ว่าแต่น้องเป็นอะไรไป  ไม่ให้ผมลองตรวจดูบ้างล่ะครับ"

"เป็นไข้  ตัวร้อนเสียจนแก้มแดงไปหมด"

สายตาของทั้งสองจ้องมองไปยังจุดเดียวกันเบื้องล่าง  ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลในร่างท้วมใส่ชุดกาวน์ยาวสีขาวเดินนำหน้าเด็กหนุ่มที่มีผิวขาวออกมาจากห้องตรวจ  พื้นที่ในส่วนวีไปพีไม่มีใครนอกจากลูกน้องของดงฮวานที่ทิ้งเอาไว้ที่นั่นเพียงสองสามคน  ดงเฮหันรีหันขวางก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตามที่ผู้เป็นพ่อได้กำชับเอาไว้

"เรื่องเก่าๆน่ะ  ลืมมันไปซะเถอะนะ"

เสียงเครือของดงฮวานนั้นบางเบาแต่แฝงความหนักแน่น  ไม่แพ้แววตาของคิบอมที่มองร่างเล็กนั้นแน่นิ่ง

โปรดติดตามตอนต่อไป T ^ T

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ ^^  รวมทั้งทุกการเยี่ยมเยียนด้วย ^^