i am ease supsnerv

Project Bloody Heart

---

Like Heaven, Like Hell

---

 

ที่นี่มีแต่ Boy's Love นะคะ  ถ้าไม่ใช่แนว  กดปิดเลยค่ะ ^^

 

Writer : ease supsnerv

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"คิบอม"

 

 

ระเบียงทางเดินยาวเหยียดของตึกโรงเรียนมัธยมด้านหนึ่งเป็นประตูห้องเรียนเรียงราย  ส่วนอีกฟากเป็นหน้าต่างกระจกขนานตลอดแนว  เวลาเช้าตรู่เช่นนี้  มันจึงทำหน้าที่สะท้อนไอแดดอุ่นกระทบใบหน้าเนียนให้ยิ่งสว่างใสชวนมอง  รอยยิ้มบางแต้มเพียงมุมปากหยุดยืนมองอยู่ตรงปลายสุดด้านหนึ่ง  ไม่คิดจะเดินเข้าหา  แต่แววตานั้นกลับเรียกร้องให้คนถูกเรียกชื่อต้องเดินย้อนกลับไป

 

"อรุณสวัสดิ์  มาสายเหรอ"

 

คิบอมเอ่ยถามเมื่อมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าใกล้ๆ  คนน่ารักในสายตาของเขาที่จ้องมองกลับไม่วางตาก็ส่ายหน้าเบาๆ  "คิบอมต่างหากที่สาย"

 

ร่างหนาหัวเราะออกมาเบาๆ  "นั่นสินะ"  เอื้อมแขนมากุมมือเล็กข้างหนึ่งเอาไว้  แล้วดึงให้ดงเฮขยับเดินเคียงข้างตนเอง  สองมือสอดประสานนิ้วเรียวยาวเข้าไว้ด้วยกัน  ยามที่คิบอมออกแรงบีบเบาๆ  ดงเฮก็ตอบรับกลับเช่นที่ได้รับมา

 

ร่างสูงก้มลงมามองทั้งยิ้มๆ  "อะไร  วันนี้ทำตัวน่ารักจัง"

 

เมื่อถูกชมก็แกล้งหลบสายตามองตรงไปข้างหน้า  ริมฝีปากบางเม้มเป็นรอยยิ้ม  "แล้ววันอื่นล่ะ"

 

"วันอื่นก็น่ารัก  แต่วันนี้น่ารักเป็นพิเศษ"

 

เมื่อพูดจบก็ขยับมายืนขวางหน้าเอาไว้  ดงเฮเงยหน้าขึ้นสบสายตาที่อยู่ใกล้กว่าคืบค่อยแนบชิดลงมา  หน้าผาก  ปลายจมูก  ลมหายใจ  และริมฝีปาก  คิบอมเอาแต่ใจทั้งนิสัย  ทั้งสัมผัส

 

 

"รักขนาดนี้แล้ว  ไม่ใจอ่อนสักทีล่ะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คิบอมไม่ได้หลงใหลอะไรหนักหนา  แต่มันก็สนุกดี  ฮีชอลน่ะเก่งทุกเรื่อง  ทั้งเรียนหนังสือทั้งบนเตียง  ขนาดแค่วิธีกระซิบแผ่วๆที่ข้างหูยังทำให้ใจหวิวได้เลย

 

"น่า...  กลับกันเถอะ"

 

คิบอมถูกรบเร้า  คนในอ้อมแขนซบใบหน้าอยู่บนบ่าขณะที่ใช้ริมฝีปากคลอเคลียอยู่ที่ใบหู    ร่างหนาโอนอ่อนตามแขนบางที่คล้องรอบคอรั้งศีรษะให้เข้าใกล้  แต่นั่นแหละ  คิบอมสนุกอยู่แค่เสียงหัวเราะเท่านั้น

 

 

แสงสลัวในผับปกปิดอายุพวกเขาเอาไว้ได้เป็นอย่างดี  ถึงแม้เจ้าของสถานที่จะมีเส้นสายมากพอจะเปิดร้านให้เด็กไม่บรรลุนิติภาวะที่มีเงินมากพอมาเที่ยวได้โดยไม่ต้องหวั่นใจว่าจะโดนจับ  แต่แสดงออกมากเกินไปมันก็เด่นตา  อาจจะพาเอาเรื่องยุ่งยากใส่ตัวเอาได้

 

 

ฮีชอลไล่ริมฝีปากฉ่ำมาตรงข้างมุมปากของร่างสูงที่อำนวยความสะดวกอยู่แค่เพียงนั่งยิ้มน้อยๆ  ไม่คิดเซ้าซี้ให้มากเกิน  แค่ได้กอดร่างหนาๆของคิบอม  ฮีชอลก็ใจเต้นระส่ำพอแล้ว  จะเอาอะไรนักหนากับที่คนเยอะแบบนี้

 

 

ดวงตาคมแม้จะแย้มยิ้มชอบใจ  แต่ยากจะเดาเหลือเกินว่ามันมีให้ผู้ใด  ในเมื่อภาพที่วูบไหวในแววตาของคิบอมนั้น  เหมือนจะสะท้อนมาจากอีกที่หนึ่ง

 

 

 

 

 

 

"อ่า...  ดงเฮ  อืมม..."

 

แผ่นหลังบางที่พิงอย่างสบายๆกับเบาะนุ่มดำสนิทตามสีเอกลักษณ์ของผับ  ร่างผอมบางบิดเล็กน้อยเพื่อให้ร่างหนาอีกคนได้สอดมือผ่านเสื้อเข้าไปลากไล้ภายในได้สะดวก  ดงเฮเอียงใบหน้าเผยต้นคอขาวให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสหวานละมุนจนต้องส่งเสียงครางในลำคอ

 

ดงเฮหอมหวานไปทั่วทั้งตัว

 

"เจ็บ"

 

เอ่ยเสียงเบาเมื่อซีวอนกัดที่ต้นคอจนเป็นรอยแดง  จิตใจปั่นป่วนหวั่นไหวมากเข้าทุกทีที่ดงเฮลากแขนเล็กโอบกอดร่างของเขาเอาไว้  มือบางกดบีบอยู่บนบ่าช่างออดอ้อน

 

คงจะใกล้เกินไปเสียกระมัง  ซีวอนจึงไม่เคยเอะใจว่าสายตาของดงเฮนั้นไปหยุดอยู่ตรงไหน  เสียงเพลงก็คงดังเกินไปจนกลบให้ไม่รู้ว่าดงเฮครางเบาเป็นชื่อของใคร

 

ดวงตาสีอ่อนทอดมองออกไปไกล  ในใจก็พาลเต้นขึ้นมา

 

เพราะใครกันนะ

 

 

"ทำให้ฉันมีความสุขทีสิ"

 

 

 

 

 

 

"ฮีชอล"  คิบอมเรียกก็เหมือนเป็นการยั้งจังหวะเร้าของอีกคน  ร่างสูงหันใบหน้ามองแล้วหัวเราะเบาๆทันทีที่เห็นสายตาของฮีชอล  "ใจเย็นๆสิ"

 

"ไม่!  คิบอมใจร้ายมากเลย!"

 

ร่างหนาหัวเราะมากกว่าเดิม  "ไม่เอาน่า  ไหนบอกไม่ผูกมัดไง  จะเอาอะไรกับฉันนักหนา"

 

แขนแกร่งยังโอบรอบตัว  แต่ฮีชอลนั้นกลับหนาวเหน็บขึ้นมาเพียงได้ฟังคำนั้น  รอยยิ้มอุ่นจนร้อนเร่ากำลังแผดเผาความรู้สึกทั้งหมดที่มี

 

"หมายความว่าไง  นี่ตกลงเรา..."

 

คิบอมยกมือขึ้นเสยผมข้างหน้าของฮีชอลเบาๆ  "เราสองคน  ยังไงก็อย่างงั้นนั่นแหละ  อย่าคิดมากซิ" 

 

คำพูดที่ไม่ได้ทำให้กระจ่างแจ้ง  ใบหน้าสวยที่เคยยิ้มกลับเปลี่ยนท่าทีโดยพลัน  คิ้วคู่สวยที่ขมวดตั้งคำถามโดยที่รู้ดีว่าไม่มีวันได้คำตอบกลับมา

 

 

คิบอมลุกขึ้นยืน  แล้วเอี้ยวใบหน้าเข้มหันกลับมาถาม

 

 

"ต้องไปส่งไหม"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทุกครั้งที่มาเที่ยวผับแห่งนี้  คิบอมจะจอดรถที่เดิมเสมอ  มุมเงียบๆไกลๆ  แม้ต้องเดินไกลก็ตาม

 

เขาชอบอะไรแบบเดิมจนใครๆก็ว่าว่าเขาหัวโบราณ  เปลี่ยนแปลงยาก  ยากเสียจนกลายเป็นคนเย็นชา  แต่ไม่ใช่เพียงเท่านั้นหรอก

 

คิบอมน่ะ  สนใจอะไรในโลกนี้เพียงไม่กี่อย่าง  และการเที่ยวกลางคืนก็ไม่ใช่หนึ่งในน้อยอย่างนั่นด้วย

 

 

แขนหนาขยับเคาะให้ก้นบุหรี่ร่วงหล่นลงบนพื้นคอนกรีตนอกรถ  ขณะที่พ่นควันสีขาวออกมา  ไม่ได้ติดใจนัก  แต่มันก็เพลินดีเวลารอคอยใคร

 

 

ที่ปลายสายตา  คิบอมเห็นอยู่แล้วถึงการเคลื่อนไหวเชื่องช้าของคนคนหนึ่งที่ตรงมาทางรถของเขา  ไม่ต้องชายตามองก็จดจำได้แม่นยำ  เสมือนทุกสิ่งอย่างของคนคนนั้นมันฝังแน่นอยู่ในสมอง

 

กางเกงขาเดปสีซีด  เสือเชิ้ตสีอ่อนเนื้อผ้าเบา  ข้อมือบางที่มีสร้อยเงินเกลี้ยงเส้นโปรดติดมือ  ไหล่แคบผอม  ผมหยักศกเส้นเล็กละเอียดที่ระรอบดวงหน้าขาวใสน่ารัก  รอยยิ้มมุมปากหวานน่าลิ้มลอง

 

 

อะไรอีกล่ะ 

 

 

เอวบาง  ต้นขาเล็กเนียนน่าสัมผัส  แผ่นหลังแคบไล่ไปจนถึงหน้าอกเนียน  วกลงมายังหน้าท้อง  ไล่ต่ำลงไป...

 

 

คิบอมหัวเราะให้กับความคิดตัวเองเบาๆ  พอดีกับที่คนในจินตนาการมาหยุดยืนอยู่ข้างประตู 

 

ดงเฮเลื่อนมือเข้ามาในประตูฝั่งคนขับทางหน้าต่างที่ลดกระจกลงจนสุด  ดึงบุหรี่ในมือของคิบอมโยนลงพื้นแล้วเอื้อมปลดล็อก  ก่อนจะขยับเบียดเข้าไปนั่งคร่อมอยู่บนตักของเจ้าของรถยนต์  ขณะที่มือก็ควานหาที่ปรับจนเบาะเอนราบลงไป

 

 

"เอาจริง??"

 

 

ดงเฮก้มลงมาใกล้โดยไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำ  จงใจใช้แค่เพียงริมฝีปากแตะแผ่วไล่จากมุมริมฝีปากข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง  เหมือนเด็กเอาแต่ใจที่น่าเอ็นดูจนคิบอมอดหยอกล้อเล่นด้วยไม่ได้  ทั้งฝ่ามือที่สอดเข้าไปใต้เสื้อลูบไล้จากเอวไปยังยอดอก  และลิ้นร้อนที่ส่งออกมาให้ร่างเล็กบนกายของเขาได้ลิ้มลอง

 

 

 

"คิบอม...น่ะ  เชื่อใจ...อ่ะ  ไม่ได้จริงนั่นแหละ"

 

 

 

ร่างผอมลอดเสียงครางหอบออกมาเมื่อคิบอมเปลี่ยนบทบาทเป็นผู้นำแม้ร่างจะถูกกดเอาไว้ก็ตาม  มือหนาดึงเสื้อเชิ้ตให้เลิกขึ้นสูงพร้อมรั้งตัวของคนด้านบนให้ขยับขึ้นไปเหนือตัวเขามากขึ้นพอให้ริมฝีปากจรดเล่นกับยอดอกทั้งสองข้างได้พอดี

 

 

"อย่ามาพูดเลย  ดงเฮเองต่างหากที่ไม่คิดจริงจัง"

 

 

ดงเฮหลับตาพริ้มแต่ก็ระบายยิ้มออกมา  "งั้นมั้ง  อ๊ะ!  คิบอม"

 

 

"นึกว่าฉันอยากมองนักหรือไง  เวลาที่ถูกซีวอนมันกอดเอาน่ะ"

 

 

 

 

 

 

ดั่งสวรรค์  ให้ฉันได้มีความสุขตามใจปรารถนา 

 

แต่ยิ่งกว่าเมื่อทุกข์ระทมกับคำรัก

 

การจะรักเธอนั้นช่างเจ็บปวดทรมาน  แต่เพราะหวานลึกล้ำจึงไม่อาจห้ามใจ 

 

Like Heaven, Like Hell

 

 

 

ไม่มีที่จะก้าวต่อไป  รู้ว่าเธอจะไม่จับมือของฉันเอาไว้  ทั้งอย่างนั้นฉันก็ไม่คิดจะจากไป  นี่สินะ  ฉันจึงต้องยืนอยู่ที่นี่  หลงรักอยู่เช่นนี้  ทั้งความสุขและความทุกข์ที่โอบกอดเอาไว้

 

จวบจนวันนี้  ฉันอาจจะแยกมันออกจากกันไม่ได้เสียแล้ว  ดีและเลว  รอยยิ้มและน้ำตา  ความรักและความเกลียดชัง

 

 

 

ความจริงแล้ว  ฉัน  รัก  หรือ  เกลียด  กันแน่นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดงเฮพูดน้อยเสมอ

 

ความจริงก็คิบอมด้วยนั่นแหละ

 

 

"ฮืออ...  อ่ะ!"

 

"ดงเฮ...อีกนิด" 

 

ร่างเล็กที่ขยับกายอยู่ด้านบนนั้นหลับดวงตาทั้งสองข้างแน่น  ร่องรอยแห่งอารมณ์ที่ระบายบนใบหน้านั้นชวนมองเหลือเกิน  ดึงดูดจนคิบอมไม่อาจละสายตา  สองมือก็โอบกอดร่างเล็กให้จังหวะนั้นยิ่งเร่งเร้ารุนแรง

 

 

ดงเฮน่ะ  หอมหวานไปทั่วทั้งตัว  แต่ใช่เขาคนเดียวหรือเปล่าที่รู้

 

 

"คิบอม!  เจ็บ!"

 

 

กายแกร่งที่กระแทกสวนรุนแรง  พร้อมกับรอยบนต้นคอขาวที่ถูกย้ำด้วยคนที่ไม่ได้เป็นคนสร้างมันขึ้นมาแต่เปี่ยมด้วยอารมณ์ร้อนเร่ายิ่งกว่า  รอยจูบที่คิบอมมอบให้ใหม่บนรอยเดิมนั้นชัดเจนจนขึ้นรอยสีเลือด

 

 

ดงเฮครางเบาถี่ขึ้นตามลมหายใจที่หอบรัว  การถูกคิบอมรักนั้น  ทั้งหวานล้ำ  และขมขื่นสุดทน

 

 

"รู้อะไรไหม  ฉันน่ะรักดงเฮนะ"  คิบอมรั้งร่างของดงเฮเข้ามาใกล้จนสามารถกระซิบที่ข้างหู  "และเพราะรักนี่แหละ  ฉันถึงได้เกลียดดงเฮเหลือเกิน"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ดงเฮ"

 

เจ้าของชื่อหันกลับมาตามเสียงเรียกนั้น  ลมพัดแผ่วเบาทำให้มือเล็กต้องยกขึ้นเพื่อจับผมทัดหูเอาไว้

 

"ไม่น่าเชื่อ  มาโรงเรียนสายเหรอ"

 

ดงเฮยิ้มตอบให้กับมืออุ่นของซีวอน  เสมือนเป็นการอนุญาตให้ร่างหนากอดเขาเอาไว้ได้  ก็น่ารักขนาดนี้  ซีวอนจึงอดใจไม่ได้  ต้องฝังลมหายใจไว้บนไหล่แคบ

 

พลันสายตาจึงเหลือบเห็น  รอยจูบบนต้นคอที่ตนเองสร้างไว้เมื่อคืน  แม้จะถูกไรผมบางปิดบังเอาไว้ก็ตาม

 

นิ้วเรียวยาวไล่ลงไปบนรอยช้ำนั้นแล้วก็ยิ้มออกมา

 

"ขอโทษทีนะ  ฉันทำผิวขาวๆของดงเฮเป็นรอยเสียแล้ว" 

 

 

ดงเฮไม่ว่าอะไร  ดวงตาที่มองข้ามผ่านเลยบ่ากว้างของซีวอนไปจดจ้องยังอีกคนที่เพิ่งผ่านเข้าโรงเรียนตามหลังจากเขาไม่นาน

 

 

 

 

รู้ไหมว่าความรู้สึกรักนั้นหวานจับใจ  แต่ก็ขื่นขมปะปนกันจนมัวเมา 

 

อ่อนโยนและเจ็บปวด

 

 

 

 

ซีวอนกอดดงเฮอีกครั้ง  ซุกใบหน้าอยู่ที่ต้นคอเพื่อสูดกลิ่นหอมหวาน

 

คนในอ้อมแขนนั้นไม่แสดงสีหน้าใดๆ  ดวงตายังคงมองนิ่งไปยังร่างของใครคนนั้นที่ใกล้เข้ามาทุกที  ฝีเท้าเนิบที่เงียบกริบหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของดงเฮ  เบื้องหลังของซีวอน

 

 

คิบอมยิ้มที่มุมปาก  แล้วกดนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากของดงเฮ  สัมผัสอุ่นแผ่วเบาที่ชวนให้นึกถึงรสจูบที่เอาแต่ใจ

 

 

เสี้ยววินาทีที่แสนยาวนาน  คิบอมละสัมผัสบนปากบาง  แล้วเดินผ่านคนทั้งคู่ไป

 

 

ซีวอนเงยหน้าขึ้น  มองเห็นแผ่นหลังของคิบอมที่เดินเลยตนเองไปเพียงก้าวเดียว  เอ่ยถามทั้งรอยยิ้ม

 

"คิบอม  มาสายนะ"

 

ใบหน้าเข้มแค่ผินมามอบยิ้มบางเท่านั้น

 

 

 

 

Like Heaven, Like Hell

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END

 

 

เรื่องนี้ขอจัดอยู่ใน Project Bloody Heart  คิเฮเปื้อนเลือด  5555+  ซึ่งคิดอยู่นานมากว่าจะเข็นขายหรือไม่ดี

คือแบบว่า  ลังเลมากทีเดียวว่าจะลง-ไม่ลง  และถ้าลงจะลงแค่ไหน  ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะมันเกี่ยวกับปลายทางของเรื่อง

 

แต่ก็นะ  ไรเตอร์คนนี้เป็นพวกแพ้ฮัลโลวีน  (ตามสไตล์เด็กฮวอกวอตส์เก่า)  พอถึงช่วงนี้ทีไรใจมันเต้น  อยากเขียนอะไรที่มันมืดๆแบบนี้ทุกที

 

ความจริงก็คิดไว้ยาวเลยแหละ  สำหรับโปรเจคท์เปื้อนเลือดเนี่ย  แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะเขียนต่อดีป่าว 

 

ดังนั้น  รีดเดอร์คะ  ขอคำชี้แนะด้วยค่ะ  (โค้งงงงงงง)  ขอบคุณล่วงหน้า

 

 

เฮ้ออออ พรุ่งนี้ไปทำบุญนะจ้ะ  แต่ทั้งอย่างนั้น  วันนี้ดันปล่อยของออกไปจนได้  ติดเรทหน่อยๆด้วยนะจอร์จ